شكوه تنهايي

باد بادکم....

shokoohe-tanhayi — Sat, 27 May 2006 11:17:32 GMT

بادبادکم را هوا می کنم .

بی آنکه سر سوزنی

هراس از بادهای

وحشی و شاخه های تيز داشته

باشم ...

بادبادک در آسمان

می رقصد ...

بی آنکه هراس از تنهايی در آن وسعت

داشته باشد !

می بينی ؟

ما هر دو بی هراسيم !!

سادگی

shokoohe-tanhayi — Fri, 12 May 2006 13:03:18 GMT

همون وقتها که شهر شهر کهنه بود.

جاده بی خطر .خانه کاه گلی بود.

همون شبها پر از لطف قصه بود

قصه ساده بود نقل صندلی بود.

همون خانه های خاک عشق پخته داشتیم.

به روی عشق خود پا نمی گذاشتیم

به یاد خاطرات گذشته زنده هستم

.بیا تو را ببینم. که من در انتها هستم.

هنوز لبهای تشنه به ابی تر نگشته

.مسافرهای عاشق دوباره بر نگشته.

همون وقتها که شهر شهر کهنه بود

.جاده بی خطر .خانه کاه گلی بود.

.قصه ساده بود نقل صندلی بود....

جاده.... تاریکی...تیرهای چراغ برق وستاره ها ی کم فروغ

shokoohe-tanhayi — Mon, 08 May 2006 20:28:18 GMT

قدم هایت سستند .اما باید رفت . رفت تا به اخر این جاده

اما نه!نه! جاده ها پایان ناپذیرند.و تو باید بروی فراتر از همه جاده ها.ومرزهاو آدمها

هوا دم به دم رو به تاریکی میرود

چه خوب!

از روشنایی بدت می اید؟

روشنایی چشمانت را آزار می دهد.

در روشنایی همه چیز دیده میشود.

همه با هم اشنا هستند.

اما در تاریکی هیچکس.هیچ چیز نمیبیند .

هیچ چیز نمی فهمد.

در تاریکی میتوان بود ومی توان راه رفت.نفس کشید .

در تاریکی سایه ها جان میگیرند.

حرکت میکنند ...

تیرهای چراغ برق را از پی هم جا می گذاری.

سایه ات گاه از تو عقب می ماند.

و گاه جلو تر از تو به پیش میرود.

باید رفت...

به سوئی .که نمی دانی . و به جایی که هیچ کجا نخواهد بود

راه ادامه دارد و تو نیز

به بیرون می نگری ونگاهت ان دور دور ها

در یک برهوت تاریک

وچراغ های کوچکی که از دور سو سو می زنند

گم میشود ماه از مابین دو نیم شده .

و تنها نیمی از ان پیداست و نزدیکتر از همیشه به زمین

حتی ستاره ها هم امشب پر نورترند .

اما اما . اینجا . آدمها با ستاره هایشان یکسانند .

کم فروغ کم فروغ

انقدر که گاه به چشم نمی ایند.

شاید هم مرده باشند

يادگار تو...

shokoohe-tanhayi — Sun, 09 Apr 2006 00:25:22 GMT

باران يادگار توست ... خاطره نمناکی نگاه من است

باران اشک آسمان است ...

همانروزی که باريد و مرا از

وداع خبر داد ...

... از آينده های بی تو بودن ...از حسرت!

ليکن من آنقدر غرق در تو بودم که آسمان رااز يادبرده بودم ...

نه تنها آسمان که تمامی دنيا را!

باران ... دگر بار آمد و رفت ...

و افسوس که اينبار تنها من بودم ودل ... در حسرت تو

که بر چشمانم لبخندزنی و گويی:

باز هم چترت را فراموشش کرده ای؟

و من آرام گويم: ! دستان تورا که دارم! باکی نيست

و امروز تنها در آستانه پنجره ها با آسمان نجوا کردم

دلم گرفته است....

shokoohe-tanhayi — Tue, 28 Mar 2006 23:53:18 GMT

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

پرواز را به خاطر بسپار

..........................

shokoohe-tanhayi — Thu, 23 Mar 2006 03:09:18 GMT

بی تو مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم

همه تن چشم شدم خیره به دنبال تو گشتم

شوق دیدار تو لبریز از جام وجودم

شدم آن عاشق دیوانه که بودم

در نهانخانه جانم گل یاد تو درخشید

باغ صد خاطره خندید

عطر صد خاطره پیچید

یادم آمد که شبی با هم از آن کوچه گذشتیم

پر گشودیم و در آن خلوت دلخواسته گشتیم

ساعتی بر لب آن جوی نشستیم

تو همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت

من همه محو تماشای نگاهت

...

اشکی از شاخه فرو ریخت

مرغ شب ناله تلخی زد و بگریخت

اشک در چشم تو لرزید

ماه به عشق تو خندید

یادم آید که دگر از تو جوابی نشنیدم

پای در دامن اندوه کشیدم

نگسستم .. نرمیدم

رفت در ظلمت غم آن شب و شب های دگر هم

نگرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم

نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم

بی تو اما به چه حالی من از آن کوچه گذشتم...

سرود آفرینش...

shokoohe-tanhayi — Thu, 09 Mar 2006 15:58:18 GMT

... و خدا آفریدگار بود

و دوست داشت بیافریند :

زمین را گسترد

و دریاها را از اشک هایی که در تنهایی اش ریخته بود ، پر کرد

و کوه های اندوهش را

که در یگانگی دردمندش ، بر دلش توده گشته بود

بر پشت زمین نهاد ،

و جاده ها را ، که چشم به راهی های بی سو و بی سرانجامش بود ، بر سینه ی کوه ها و صحراها کشید ،

و از کبریایی بلند و زلالش آسمان را بر افراشت

و دریچه ی همواره فرو بسته ی سینه اش را گشود ،

و آه های آرزومندش را ، که در آن از ازل به بند بسته بود ، در فضای بی کرانه ی جهان رها ساخت .

با نیایش های خلوت آرامش ، سقف هستی را رنگ زد ، و آرزو های سبزش را در دل دانه ها نهاد ،

و رنگ " نوازش " های مهربانش را به ابرها بخشید ،

و ازین هر سه ترکیبی ساخت و بر سیمای دریاها پاشید ،

و عطر خوش یادهای معطرش را در دهان غنچه ی یاس ریخت ،

و بر پرده ی حریر طلوع ، سیمای زیبا و خیال انگیز امید را نقش کرد .

و در ششمین روز ، سفر تکوینش را به پایان برد .

و با نخستین لبخند هفتمین سحر ، " بامداد حرکت " را آغاز کرد .....

من و تو.....

shokoohe-tanhayi — Thu, 02 Mar 2006 04:36:16 GMT

د لم آرام تو را مي جويد ..............

و ميان من وتو ...

جمله ها بيكارند ....

نبض اين خاك مرا مي جويد ...........

نبضم از نبض تو جان مي گيرد .........

قاصدك با من گفت ....

كه دلت مي گيرد .....

از عبور برگ باران زده از ديوارت ....

برگها ميريزند....

برگها زنده بر اين تقديرند.......

تو مرا از بر خود باز مران .........

من به باغ ِ تو از اين برگ كه نزديك ترم .........

...............................................................................

سد چشمانم شكست ......

روزگارم تر شد ....

گريه از عمق وجودم رد شد ....

تنم از باور رويا تب كرد ...

كاشكي رويا بود ....

نه حقيقت دارد ....

آنچه از چشمه چشمم جاري است ...

پيچك احساسم....

به تنت مي پيچد ....

و تو بي احساسي ....

کاش می خنديدی ....

کاشکی می مردم ........

تعبیر.....

shokoohe-tanhayi — Sat, 25 Feb 2006 13:52:18 GMT

نگاه مرد مسافر به روی میز افتاد

چه سیب های قشنگی حیات تشنه تنهایی..........

و میزبان پرسید : قشنگ یعنی چه؟

قشنگ یعنی تعبیرعاشقانه اشکال........

وعشق تنها عشق...............

تورا به گرمی یک سیب می کند مانوس ...

و عشق تنها عشق...............

مرا به وسعت اندوه زندگی ها برد...

مرا رساند به امکان یک پرنده شدن.....

بارانی بايد............

shokoohe-tanhayi — Sat, 25 Feb 2006 07:10:18 GMT

شكوه تنهايي

باد بادکم....

سادگی

جاده.... تاریکی...تیرهای چراغ برق وستاره ها ی کم فروغ

يادگار تو...

دلم گرفته است....

..........................

سرود آفرینش...

من و تو.....

تعبیر.....

بارانی بايد............

همه چيز گاه اگر کمی تيره می نمايد..........

باز روشن می شودزود........

تنها فراموش نکن اين حقيقتی است.

بارانی بايد تا رنگين کمان برايد.

و ليموهای ترش تا که شربتی گوارا فراهم شود.

و گاه روزهايی در زحمت....

تا که از ما انسانهايی توانا تر بسازد.

خورشيد دوباره خواهد درخشيد.

زود...........

خواهی ديد......