لحظات امروز ،

پٍُر از مکثهای روشن بود.
بی قرار تر از پرنده

زودتر از آفتابِ در حالِ طلوع بیدار شدم

و جای سطرهای شعر،

که پیوسته تهی هستند و حقیر

و جای واژه ها،

این فرسوده ها و کهنه ها؛

نَفَس کشیدم ...
می دانم فاصله است؛

فاصله ای که با دعا و دویدن پُرنمی شود.

اما من

هرگز دستانم را رها نخواهم کرد...
دردِ من ، دردِ بی کسی نبود!

دردِ من،

بی کلامی بود...

---