... و خدا آفریدگار بود

و دوست داشت بیافریند :

زمین را گسترد

و دریاها را از اشک هایی که در تنهایی اش ریخته بود ، پر کرد

و کوه های اندوهش را

که در یگانگی دردمندش ، بر دلش توده گشته بود

بر پشت زمین نهاد ،

و جاده ها را ، که چشم به راهی های بی سو و بی سرانجامش بود ، بر سینه ی کوه ها و صحراها کشید ،

و از کبریایی بلند و زلالش آسمان را بر افراشت

و دریچه ی همواره فرو بسته ی سینه اش را گشود ،

و آه های آرزومندش را ، که در آن از ازل به بند بسته بود ، در فضای بی کرانه ی جهان رها ساخت .

با نیایش های خلوت آرامش ، سقف هستی را رنگ زد ،  و آرزو های سبزش را در دل دانه ها نهاد ،

و رنگ "  نوازش "  های مهربانش را به ابرها بخشید ،

و ازین هر سه ترکیبی ساخت و بر سیمای دریاها پاشید ،

و عطر خوش یادهای معطرش را در دهان غنچه ی یاس ریخت ،

و بر پرده ی حریر طلوع ، سیمای زیبا و خیال انگیز امید را نقش کرد .

و در ششمین روز ، سفر تکوینش را به پایان برد .

و با نخستین لبخند هفتمین سحر ، "  بامداد حرکت " را آغاز کرد .....